Arjan Smit is held van Bartlehiem
 Arjan Smit uit Nijeveen heeft zaterdag de Bartlehiem Skeelertocht Ferwerderadiel gewonnen. Na een honderd kilometer lange slijtageslag reed de dertigjarige rijder van DSB solo door Hallum en werd voor één jaar de held van Bartlehiem. ,,Als ik nu vijf jaar ouder was, dan was ik klaar met deze sport. De nieuwe uitdaging is nu om Hallum nóg een keer te winnen”, zei de winnaar.
Slijtageslag rond Hallum maakt erelijst van Nijevener eindelijk compleet
Arjan Smit won op skeelers alles wat er te winnen is in Nederland en was zeven keer nationaal kampioen. Het enige wat op zijn erelijst nog ontbrak, was de zege in de Bartlehiemtocht. Zaterdag lukte het en hij reed de honderd kilometer in een parcoursrecord van 2 uren en 54 minuten. ,,Een paar keer stond ik hier al op het erepodium, maar winnen lukte steeds net niet. Ik moest er voor oppassen dat het geen obsessie werd, maar ik had wel steeds het gevoel dat ik nog niet klaar was met de hel van het Noorden”, zei de winnaar van de 21e editie van deze klassieker.
Zaterdag won Smit op een indrukwekkende manier en deelde het erepodium met Karlo Timmerman (Staphorst) en Christijn Groeneveld uit Heerhugowaard. De twee jonge Nederlandse skeeleraars hielden stand in het geweld van buitenlandse favorieten van de lange adem. Na negentig kilometer schudde Smit onder de rook van Hallum zijn tien mede vluchters van zich af en reed de zes plaatselijke ronden van anderhalve kilometer solo naar de streep. ,,Dit is de enige echte klassieker die er nog over is. Het is bovendien niet zomaar honderd kilometer rijden. Het is een slijtageslag op het zware parcours en altijd die harde wind.
Je moet echt een heel goede dag hebben om deze wedstrijd te winnen.” De eerste schifting in het peloton ontstond met een grote valpartij al na twintig kilometer. In de eerste omloop van dertig kilometer gingen tussen Ferwert en Marrum met een snelheid van vijftig kilometer op de teller vijftien man onderuit. Christian Gert Hoen uit Wolvega was er het ergst aan toe en moest met rugletsel en een hersenschudding worden afgevoerd naar het MCL in Leeuwarden.
Ook voor achtvoudig winnaar van de Bartlehiemtocht Erik Hulzebosch viel toen al het doek en Stephan Wielinga (Wolvega) hield er zes hechtingen in de bovenarm aan over. De valpartij verstoorde met het wegvallen van Hoen de tactiek van het team Gibo-Beka. De ploeg van trainer- coach Jan Eise Kromkamp - die deze wedstrijd zelf won in 1998 - zat met Durk Fabriek en Willem Hut (Haulerwijk) nog voorin, maar Hoen werd vooraf eveneens gezien als een podiumkandidaat. Heel even was er na de valpartij twijfel binnen de Friese ploeg.
Het lukte Hut en Fabriek om weer mee voorin te komen, maar zij kwamen op het beslissende moment tekort. ,,Ik baal fan my sels, want ik wit dat der mear yn siet”, zei Fabriek, die 24e werd. Willem Hut moest tevreden zijn met de tiende plaats. ,,Ik wie wol goed, mar net goed genôch.” In de derde omloop van dertig kilometer, met een hevige regenbui die de klinkers door de verschillende dorpen in Ferwerderadiel vervaarlijk glad maakte, kwamen de acht sterkste mannen bovendrijven. Daarbij Jan Maarten Heideman (35) uit Oldebroek als de grote verrassing.
Voor de marathonschaatser is skeeleren training voor winter. Hallum was een van de weinige keren dit jaar dat de rijder in het pak van DSB een wedstrijd reed. Maar hij werd wel zesde en kreeg als strijdlustigste rijder voor zijn moed om het op te nemen tegen de specialisten op het asfalt, de Willem Poelstra Wisselbokaal, genoemd naar de marathonschaatser uit buurdorp Hijum die op 24-jarige leeftijd na een wedstrijd overleed aan een hartstilstand. ,,Ik train veel op skeelers. Maar ik zie Hallum niet alleen als een training, het is ook heel mooi om dit mee te maken. Het doet denken aan een natuurijswedstrijd doet denken aan een natuurijswedstrijd, met enthousiast publiek in de verschillende dorpen waar je doorheen rijdt en dan weer die lange kale stukken, waar niemand staat”, zei Heideman, die eigenlijk startte om zich op te offeren voor zijn ploeggenoot Arjan Smit. Smit kon zich evenwel prima alleen redden.
Hij reed de hele wedstrijd onzichtbaar mee en sloeg zijn slag toen de contouren van Hallum weer in zicht kwamen. De Nijevener noemde de Bartlehiemtocht zijn mooiste overwinning tot nu toe. En dat terwijl Smit vorig jaar nog dacht dat hij een beetje uitgekeken was op de skeelersport, waarin hij als junior in 1995 al zilver won op het WK voor junioren. De overstap van het team Nefit naar DSB zorgde voor nieuwe uitdagingen voor de professionele sporter. Op de wielen van zijn skeelers staat nu de naam van zijn in januari van dit jaar geboren dochter. ,,Ik hoop dat Merle er later trots op is dat papa ooit een keer in Hallum heeft gewonnen.”

 Hallum is voor bikkels
Wie Hallum wint, hoort bij de grootsten. De sterksten. De krachtigsten van het skeelerpeloton. Want Hallum is afzien. Altijd wind tegen. Stuiteren over het slechte asfalt. En kilometers bikkelen in het stil en verlaten landschap van het noordelijkste puntje van Friesland.
Hallum winnen is voor weinigen weggelegd. Ook zaterdagmiddag is het groepje dat de honderd kilometer overleeft heel erg klein. Cedric Michaud en Erik Hulzebosch zitten dan al gedoucht op de tribune. Michaud houdt het na een ronde voor gezien. "Niks voor mij dit", zucht de Fransman. Zijn buurman Hulzebosch gaat met een pijnlijk gezicht zitten. Zijn linkerbeen zit onder de rauwe schaafplekken, deels afgedekt door verband. "Er lagen er voor mij zoveel op de weg, die kon ik niet meer ontwijken. Ik ben geen acrobaat", zegt de Loozenaar, die speciaal voor Hallum zijn trainingen weer fanatiek had opgepakt. De Bartlehiemtocht blijft speciaal. Hulzebosch won 'm maar liefst acht keer.
Arjan Smit werd zeven keer Nederlands kampioen, maar won de Hel van het Noorden - zoals hij de klassieker zelf omschrijft - nog nooit. "En dan lukt het op een dag dat je het niet verwacht." Smit ging niet lekker weg. "Ik had het koud onderweg en heb zitten schelden." Normaal is Smit een type dat zich helemaal focust, niets aan het toeval overlaat. Zaterdag niet. "Het eerste anderhalf uur heb ik echt gereden met het idee van: ik zie het wel. Mijn zus ging trouwen, dus we kwamen vannacht pas om kwart voor twee op bed. Morgen vertrek ik alweer met DSB op trainingskamp naar Frankrijk. Hallum kwam zo tussendoor waaien."
Net voor het binnenkomen van het Friese dorp, waar ze nog zes rondjes moesten, ging Smit er vandoor. "Ik voelde dat iedereen op kraken zat en trok vol door. Ik heb niemand meer gezien."
Solo koerste hij naar de finish, gebalde vuisten in de lucht. De erelijst is compleet, Smit hoort bij de echte kerels. Net als Karlo Timmerman en Christijn Groeneveld; zij flankeren Smit op het podium. Goede training voor de jongens, die straks als marathonschaatsers moeten schitteren. Net als Jan Maarten Heideman, hij skeelerde sinds tijden weer mee. En nog goed ook. "Hier rijden is gewoon mooi. En ik ben weer eens in Bartlehiem geweest. Daar ben ik toch tien jaar voor aan het trainen."

Smit koelste in hel van Noorden
Daar waar Friese toppers als Willem Hut, Durk Fabriek en Martijn Kromkamp zich extreem gefocust hadden op het winnen van de skeelerklassieker en in het laatste kwart van de honderd kilometer wedstrijd tekort kwamen, daar sloeg Arjan Smit uit Nijeveen koeltjes toe. De zevenvoudig nationaal kampioen skeeleren won zaterdag de 21ste Bartlehiemtocht, de hel van het Noorden.
Normaal heeft Smit de focus nodig, moet hij een bepaalde spanning voelen om tot grote daden te komen. ,,Hier was het anders, deze wedstrijd komt ook zo tussendoor waaien. Ik heb vandaag uren lang gedacht, het is me om het even hoe het afloopt.” Totdat hij in de laatste ronde van dertig kilometer mee zat bij de beslissende slag. ,,Er werd een paar keer flink gedemarreerd maar waar de rest om me heen kraakte kon ik iedereen gemakkelijk weer terughalen. Vlak voor Hallum ben ik vol doorgetrokken en toen kon niemand mee.”
In de zes plaatselijke rondjes door Hallum liep Smit nog uit op de weifelende achtervolgers waarna hij solo over de meet kwam. ,,Na mijn nationale prijzen is dit mijn belangrijkste titel. De lengte van de tocht, de harde wind, de ruwe smalle weggetjes en de regen maken dat deze koers een slijtageslag en een prachtige wedstrijd is.” Al had de stortbui die de skeeleraars halverwege tien minutenlang teisterde van Smit niet gehoeven.
,,Vreselijk. Ik heb me zitten schelden jongen.” Martijn Kromkamp uit Wolvega had juist op de regen zitten wachten. ,,Wij hadden dat voorzien en het materiaal er op aangepast. Toen het zo hoosde zijn we er vol in geknald maar er lag teveel mest op de weg waardoor het te glad was om weg te kunnen komen.”
Gegokt, maar teveel gegeven en daardoor de beslissende slag gemist, volgens Kromkamp. ,,Anders rijd ik hier altijd afwachtend. Nu zat ik er vanaf het begin bij, maar kwam ik op het einde tekort.” Zijn team Habovo won het ploegenklassement, het eindklassement (Karlo Timmerman) en het puntenklassement (Timmerman) van de Holland Inline Cup, de competitie die ging over vier wedstrijden.
,,Wat heb je eraan. Er stond een fantastische titel op het spel, die heb ik niet”, zei Kromkamp teleurgesteld. Zo zaten Willem Hut en Durk Fabriek er een dik uur later in de sportzaal van centrum het Trefpunt ook bij. In de koers waar continu groepjes weg waren vonden zij tijdens de beslissende slag, toen onder andere Gerwin Smit, Karlo Timmerman, Arjan Smit, Christijn Groeneveld, Mark Tuitert, Roy Boeve en gangmaker Erwin Mesu vooruit waren, elkaar net niet. ,,Ik ha freeslik de smoar yn. Willem (Hut) wie mei yn de kopgroep en ik siet der santich meter efter. At hy ien kear rjochtop stean gean wie, wie ik der bei kommen.
Mar Willem hat my net sjoen, tink ik”, zei Fabriek. ,,Ik ha fiif slaggen op kop dien, dernei neat mear”, vertelde Hut zijn teammaat Fabriek. ,,Ik wist wol datst efter ús riedest. Mar se gienen folle bak, dan kin ik net hieltiid efterom sjen.” Fabriek had de benen om voor de winst te gaan, vond hij zelf.
,,Dan hie hy derby sitte moatten”, merkte Hut droog op. Hij zat er wel bij, probeerde enkele keren weg te komen, maar moest passen toen Smit wegreed. ,,Ik ha tefolle gatten ticht ride moatten. Dat bruts my op.” Fabriek stapte na 70 kilometer hevig teleurgesteld af. ,,Moat ik wer in jier wachtsje, dat is noch it slimste.”

Frank Fiers moet het onaanvaardbare aanvaarden
Verdriet, woede en onmacht na zinloze dood van zuster maakt Belg sterk in Bartlehiemtocht
 

Het is 1 maart van dit jaar als tot Frank Fiers doordringt dat zijn zuster Christine dood is. De jonge vrouw van 42 is vlak voor haar huis geschept door een stomdronken automobilist en overlijdt twee uren later in een ziekenhuis. ,,Het is onaanvaardbaar en niet te bevatten wat zoiets met een mens doet. Ik kon twee maanden helemaal niets, ik had geen kracht en niets leek nog belangrijk. Maar het kon toch niet de bedoeling zijn dat ik stop met skeeleren? Deze sport is mijn leven”, zegt de 37-jarige Vlaming, die het verdriet en gemis deelt met zijn ouders, de tweelingzus van het slachtoffer en zijn andere zus van 27 jaar.
,,De liefde voor elkaar hield ons overeind. De pijn is niet te omschrijven, maar we proberen elk op onze eigen manier het leven nu weer op te pakken. Dat is wat Christine ook zou willen.” Fiers legt uit dat samen huilen en praten het gezin Fiers dichterbij elkaar heeft gebracht. Maar hij weet ook dat zijn vader (71), die een paar jaar geleden tijdens een mislukte operatie half verlamd raakte en zijn moeder die aan multiple sclerose lijdt, er niet weer bovenop komen. Zelf klom Frank Fiers deze zomer vol woede, vragen, onmacht en twijfel langzaam uit het dal. ,,Rouwen kost zoveel energie en dat wil ik niet.
Ik probeer met de kracht van de liefde te vergeven wat een stomme jongeman ons heeft aangedaan en doe mijn best om niet in rancune te leven. Ook voor de chauffeur is het erg, ook hij zal de rest van zijn leven de pijn voelen van wat er is gebeurd, ook al was hij op dat moment stomdronken. Ik wil er vanuit gaan dat niemand de ander bewust zoiets aandoet. Wij zijn thuis christelijk opgevoed en ik probeer te geloven dat ons lot is voorbestemd. Maar juist dat maakt het zo moeilijk. Ik moet het onaanvaardbare aanvaarden.” Fiers studeerde af als ingenieur, maar zijn leven bestaat al twintig jaar uit skeeleren. Dat betekent trainen, wedstrijden rijden en lesgeven bij de skeelerclub in Eeklo.
Hij won bijna honderd wedstrijden, was negentien keer kampioen van België en werd één keer Europees kampioen. Drie jaar geleden verbeterde Fiers het werelduurrecord dat met 36 kilometer 460,52 meter op naam stond van de Zwitser Tristan Loy met ruim vijftig meter. Om verder te kunnen wil Fiers niet zelf het slachtoffer worden. ,,Niet wij zijn het grootste slachtoffer. Dat is Christine. Zij kan niet meer dansen en zij kan geen mooie zonsopgang meer zien. Ik voel wel de pijn, maar ik kan nog sporten! Dat zorgt op dit moment voor heel veel agressie in mijn lijf.” Veel van hetgeen zich het laatste half jaar in zijn lijf heeft opgehoopt en af en toe naar boven komt trapt Fiers er op skeelers uit.
Zaterdag is de vermaarde Bartlehiemtocht rond Hallum en die wil hij winnen, zoals hij dat ook in 2005 deed. ,,In mei raapte ik al mijn courage bij elkaar en begon ik aan de weg terug. Sport is dan niet alles, maar maakt je wel sterker. Ik begin er nu weer in te geloven dat ik in Hallum een beslissende rol kan spelen. Alleen als er voor mij nog een superdag gereserveerd is, kan ik misschien weer winnen.”
De dood van Christine, het verdriet en de gezondheidsproblemen van zijn ouders heeft Fiers wel de ogen geopend. ,,Ik heb geleerd dat je vooral moet genieten. Het leven is zo kostbaar, zo fragiel. Ik weet nu dat sport de belangrijkste bijzaak is, terwijl dat jarenlang het doel was in mijn leven. Als ik nu een duurtraining op de fiets doe, wil ik ook genieten van de natuur. Maar dagelijks zit ik op de fiets te huilen, omdat mijn zus dit niet meer mee kan maken. Eerder dacht ik dan alleen maar aan mijn schema, de hartslag en aan willen winnen. Ik voel een evolutie in mijn lijf.” Fiers wil nog één jaar sporten op het hoogste niveau.
Zo graag wil hij het EK nog een keer rijden, dat volgend jaar in België is. ,,Maar zaterdag eerst Hallum, want dat is de wedstrijd waar ik het meest van houd. Alleen de sterkste van die dag kan daar winnen. Ik weet dat het kan. Het zou voor mij de bevestiging zijn dat ik door moet gaan met sporten. Maar ik voel me gelukkig nu ik mijn verlies weet te relativeren.”

zie ook:

http://www.youtube.com/watch?v=-GrG4sTDtz0